فصل اول

از باجه تلفن عمومی که بیرون امدم به روی پیرزنی که پشت سرم غرغر می کرد لبخند زدم و به سمت دیگر خیابان حرکت کردم. روی سنگفرش پیاده رو ایستادم و لحظه به اسمان خیره شدم و بعد هوای تمیز را با تنفسی عمیق فرو بردم. من دو هفته پیش پس از شهت سال دوری از وطن برای دیدار با پدر و مادرم به ایران بازگشتم. شیراز و خیابان حافظیه اش برایم پر از خاطرات است، گرچه پدر و مادرم دیگر اینجا زندگی نمی کنند، اما این موضوع باعث کمرنگ شدن علاقه من به شیراز و این خیابان نشده بود. به طرف باغ حافظیه به راه افتادم و به یاد آوردم که چقدر این پیاده رو را در راه مدرسه لگدکوب بچگی هامون کرده بودیم. به نرده های باغ که رسیدم ایستادم. همیشه با یک مداد و یا خط کش در دست که به روی میله ها کشیده می شد از این جا می گذشتیم و من تعداد نرده ها را هم می دانستم. ما سالها پیش در یک خانه قدیمی در یکی از کوچه های به قول برادرم باستانی این خیابان زندگی می کردیم. برادرم سهیل فرزند ارشد خانواده بود که خیلی از این بابت به خودش می بالید و بعد از او سیما خواهرم و من که کوچکترین فرد خانواده بودم. برخلاف سهیل که همیشه رویای رفتن به اروپا را داشت، من عاشق خانه و خیابان و همسایه هامون بودم و بهترین دوستم، دختر یکی از همین همسایه بود. مریم، دختر اقای رادنیا که همیشه او را عمو صدا می زدم. عمو رادی جز مریم دو پسر داشت. از وقتی خیلی کوچک بودیم همبازی های خوب و بعد ها که بزگتر شدیم دوستان صمیمی بودیم و می پنداشتیم که تا اخر عمر با هم هستیم و حتی تصمیم گرفته بودیم وقتی بزرگ شدیم خانه ای بخریم که فقط خودمان دو تا در ان زندگی کنیم، اما زندگی زودتر از ان چه فکرش را می کردیم ما را از هم جدا کرد، زمانی که سهیل دو پایش را در یک کفش کرد که پدر خانه را بفروشد. می گفت« این خونه به درد موزه می خورد. شاید اگر خرابش کنند زیرش پر از کوزه های اشرافی باشه، من روم نمی شه دوستام رو بیارم اینجا. بفروشیدش و با پولش یه اپارتمان شیک بخرید. این جوری خرج رفتن منم جور می شه. خودتون هم از دست جک جونورای این جا خلاص می شید.»
و آن قدر گفت و گفت که پدر و مادر راضی شدند و خانه محبوب من تبدیل به یک اپارتمان شیک شد که تمام تزئینات و وسایلش مد روز بود. خانه جدید انقدر از کوچه قدیمی دور بود که برای من امکان دیدن مریم به ندرت پیش می آمد، بعد هم مدت کوتاهی نگذشته بود که سهیل ایران را ترک کرد. به ظاهر برای ادامه تحصیل، اما واضح بود که قصد برگشتن ندارد و به فاصله یک سال سیما هم به او ملحق شد و هنوز زمان زیادی از رفتن انها نگذشته بود که پدر و مادرم تصمیم گرفتند شیراز دوست داشتنی را ترک کنند و برای ادامه زندگی به بوشهر که در اصل زادگاهشان بود بروند. در بازنشست شده بود و به قول بچه ها که البته مرا جزوشان حساب نکرده بودند هم به دنبال زندگی خودشان رفته بودند، پس دلیل مهمی برای ماندن در شیراز نداشتند و به همین دلیل خانه را فروخته و به شهری که من ابداً دوستش نداشتم و برایم غریبه بود و گرما و شرجی هوا آزارم می داد و مجموعه دلایل باعث شده که خیلی زود پیشنهاد سهیل را برای رفتن از ایران بپذیرم و به انها ملحق شوم. من آنجا زندگی جدیدی را شروع کردم که همه چیزش با اینجا متفاوت بود و من خیلی زود با همه شرایط کنار آمدم و آدم دیگری شدم. اما همیشه دلتنگ روزهای کودکی ام بودم و حالا بعد از سالها دوری امده بودم تا خودم را به سالهای نوجوانی که مرا از ان قیچی کردند، وصل کنم و البته مدام به خودم این امیدواری را می دادم که احتمالا چیز زیادی را از دست نداده ام و پیشرفت من در اروپا بهتر از اینجا بوده است. با این افکار وارد باغ حافظیه شدم. به طرف گلدان های اطلسی پایین پله ها رفتم و محو تماشای آنها شدم و غرق در خاطرات دوران کودکی.
نمی دانم چقدر با خاطراتم کلنجار رفتم که دستی روی شانه ام مرا وادار کرد که بچرخم. چند لحظه خیره به هم نگاه کردیم. مریم بود. همدیگر را بغل کردیم و فکر می کنم اشک هم ریختیم. بعد مریم مرا که مثل کنه بهش چسبیده بودم به زور از خودش جدا کرد و یک قدم به عقب رفت.
مریم گفت:
- مث احمق ها داریم گریه می کنیم، ببینم! خودتی ستاره؟